یار دلنواز با شعرهای خود دلهای ما را به نوازش میکشاند

                                  یار دلنواز

روزي، اتوبوس خلوتي در حال حركت بود. پيرمردي با دسته گلي زيبا روي يكي از صندلي‏ها نشسته بود. مقابل او دختركي جوان قرار داشت كه بي‏نهايت شيفته زيبايي و شكوه دسته گل شده بود و لحظه‏اي از آن چشم برنميداشت. زمان پياده شدن پيرمرد فرا رسيد. قبل از توقف اتوبوس در ايستگاه، پيرمرد از جا برخواست، به سوي دخترك رفت و دسته گل را به او داد و گفت: متوجه شدم كه تو عاشق اين گلها شده‏اي. آنها را براي همسرم خريده بودم و اكنون مطمئنم كه او از اينكه آنها را به تو بدهم خوشحال‏تر خواهد شد.  دخترك با خوشحالي دسته گل را پذيرفت و با چشمانش پيرمرد را كه از اتوبوس پايين مي‏رفت بدرقه كرد و با تعجب ديد كه پيرمرد به سوي دروازه آرامگاه خصوصي آن ‏سوي خيابان رفت و كنار نزديك در ورودي نشست.

هرجایی که پا می ذاشتم تو رو دنبالم می دیدم

مگه من چه کاری کردم انگاری خیلی پلیدم

من فقط تو رو می خواستم از اینم خیری ندیدم

هرچی داشتم به تو باختم همشو به پات گذاشتم

اما تو نگام نکردی جام گذاشتی اینه مردی؟

بگو چرا هر جا که میرم تو رو دنبالم میبینم

واسه ی ندیدن تو کی رو من باید ببینم

من واست عشقی نبودم نقطه ی سیاهی بودم

توی قلبت جا نداشتم آخه من هیچی نبودم

هیچی ازم نمونده یه پوست واستخونم

کنار تو نباشم همین طوری میمونم

بدون اگه نباشی کی واسه من میخنده

کی مثه تو چشماشو رو عیب من میبنده

من میدونم که تنها بدون تو میمیرم

من دوست دارم تو باشی دست تو رو بگیرم

بدون بی تو چه خستم نای موندن ندارم

من از هرچی آدمه به غیر تو بی زارم

قلب تو رو شکستم کنار تو نموندم

اما بدون یه لحظه بدون تو نخوندم

حالا دیگه مهم نیست هرچی بگم تو رفتی

اما بدون یه لحظه از قلب من نرفتی